“Vrijdag 17 februari. Zoals gewoonlijk bij ons, was het eerst grote chaos om alle instrumenten bij elkaar te krijgen. Deze keer moesten we het stellen zonder stompbox, maar blues is blues, hoe je het ook brengt. Na enkele maanden had Vinny zijn Orange-versterker terug en het was een blij weerzien tussen die twee.

Bij onze aankomst werden we meteen vriendelijk ontvangen. Ook onze indruk van het café was: “vet!” Een aangenaam bluescafé met overal gitaren en andere instrumenten die met de blues verwant zijn. Eenmaal opgesteld nog even een frisse pint drinken, een sigaret roken en de playlist opstellen, want dat doen we meestal maar vlak voor het optreden. Spelen waar je zin in hebt, noemen ze dat ook wel.

De eerste helft van de set hebben we vrij vlug afgehaspeld en we hadden wat problemen met een versterkertje. Vooral de zang kwam er niet goed door. Door wat tips van enkele lokale tooghangers die blijkbaar over enige ervaring beschikten, waren we er snel bovenop en begon de sfeer er al wat in te komen. Wanneer de sound helemaal goed zat, speelden we simpel (enkel gitaar, zang, tamboerijn en mondharmonica), rustig en op ons gemak. Toen kwam de nicotinejeuk weer boven en deden we solidair mee met ons publiek, buiten op het terrasje.

De tweede helft van de set was een schot in de roos. Tijdens de eerste helft was het publiek nog wat rumoerig, maar nu was het bij momenten muisstil. Een goed teken, vonden we. Toen bleken Dirty Harry en de uitbater iets gemeen te hebben: Jimi Hendrix. Na onze cover van Purple Haze zat de sfeer er helemaal in en was de tijd gekomen om over te schakelen op de slide-gitaar.

We waren al snel door onze voorraad nummers heen, maar iedereen wou meer. “Speel dan nog eens alles opnieuw hé”, riep iemand. Daarop speelden we nog eens Ain’t No Grave (Gonna Hold His Blues Down), aangezien de blues nooit lijkt op te houden in Lichtervelde. Het is uitgedraaid tot een geestig en gezellig goed optreden. Een opkikker na de domper in Brugge.”

Het uitvoeren van de acties doe je hoofdzakelijk via ‘skill challenges’. Op het scherm wordt een combinatie van knoppen getoond, die jij moet nabootsen met de controller. Indien je hierover beschikt, kan je ook met de ‘move’-controller aan de slag. Daarnaast moet je ook af en toe de detective in jezelf bovenhalen, wanneer je je bijvoorbeeld een nummer dient te herinneren dat je eerder in het spel hebt gezien.

Wanneer de gameplay in die mate beperkt is, mag het duidelijk zijn dat het verhaal de sterkhouder moet zijn. Heavy Rain stelt op dit punt niet teleur. Gecombineerd met het gegeven dat het niet op voorhand vaststaat dat alles wel in orde komt – dat hangt immers van jou af! – zorgt de ijzersterke plot ervoor dat je meer dan eens op het puntje van je stoel zal zitten. Alle scènes in het spel zijn bovendien gespeeld door echte, real-life acteurs. Via motion capturing werd elke scène minutieus vertaald naar digitale vorm. Het resultaat is dan ook dat je meteen in het spel gezogen wordt door de voortreffelijke grafische stijl.

Heavy Rain is enkel te verkrijgen op Playstation 3. Er is ondertussen een platinum editie verkrijgbaar die de ‘move’-functionaliteit ondersteunt voor slechts 20 euro.

Voor wie? Voor wie houdt van een sterk verhaal.
Score van Wim? 4/5

Om zijn ‘uitgesproken karakter’ wat te temperen, liep kleine Kurt rond op grote hoeveelheden relatine, die volgens experts de omvang hadden om hem op het pad der verslaving te brengen. Op 13-jarige leeftijd ging hij aan de marihuana, om vervolgens LSD, heroïne, paddo’s – zeg maar ‘alles’ – te gaan gebruiken. Volgens omstanders zou hij toen ook al een dierenbeul, onafscheidelijk van de fles, erg vrouwonvriendelijk en gewelddadig geweest zijn.

Die vrouwonvriendelijkheid veroorzaakte trouwens ook veel commotie rond het nummer Rape Me, dat hij naar eigen zeggen schreef als een eerbetoon aan slachtoffers van verkrachting. Die konden hier echter niet mee lachen, en nog altijd heerst er een onopgeloste paradox rond deze track. Ook rond het feit of Kurt al dan niet homo’s haatte, is er onduidelijkheid. Hij zou zich in zijn tienerjaren zelfs eens ‘aan de andere kant’ begeven hebben. Verscheidene bronnen zeggen echter dat hij dit enkel deed omdat hij geen kuddebeest wou zijn.

Mysterie alom, maar voor sommige lyrics is er wel degelijk een verklaring voorhanden. Zelf omschrijft hij zijn songs namelijk als ‘Een en al contradicties. Ze zijn doormidden gesneden tussen het stuk met de onuitstaanbare eenheid en het stuk vol sarcasme en ironie, gericht op uitgeputte idealen.’ Nou.

Op school hield hij zich – als hij al ging – liever bezig met tekeningetjes maken in de kantlijn. Afwezig, dan kon je hem vinden in het repetitiekot boven een kapsalon, toen al vergezeld door bassist Krist Novoselic. De eerste drummer waarvan zij echt tevreden waren, was Chad Channing, waarmee ze uiteindelijk de plaat ‘Bleach’ opnamen. Dave Grohl leek hen wat later echter een betere partij en de Nirvana-formatie die op vandaag het bekendst is, was dus al gauw een feit.

Cobain was echter niet altijd in alle opzichten de anti-persoon die hij leek te zijn. Op zijn kamer zat hij de hitparade op te nemen op cassetjes en populaire bands als The Beatles lieten hem niet bepaald onverschillig. Zijn liefde voor het hardere werk brak pas echt door bij een concert van Black Flag. Hij werd vriendjes met bands zoals Sonic Youth en heren zoals Tad Doyle, gekend van de Amerikaanse grungeband Tad. Spelen in hun voorprogramma’s zorgde uiteindelijk voor zijn grote doorbraak.

Het was dan ook in het voorprogramma van Tad dat Kurt en de zijnen in 1989 – twee jaar voor de release van ‘Nevermind’ – hun intrede deden op de Belgische podia. Zo kon je Nirvana bijvoorbeeld aan het werk zien bij Democrazy in Gent, in het gezelschap van zo’n 20 man. Twee jaar later waren dat er al 100.000, in de Vooruit. Mensen die toen 10 meter verder op café zaten, krabben zich nu vast de ogen uit van spijt… Maar gelukkig zijn er tegenwoordig websites als setlist.fm en YouTube. Godzijdank.

Over zijn relatie met Courtney Love valt er niet zo veel te zeggen. Ze ontmoetten elkaar, deden een beetje leuk met drugs, trouwden op Hawaï (Kurt in zijn pyjama) en kregen een lief kind, Frances Bean Cobain. Vanaf dan deed het stel een aantal pogingen om hun druggebruik te stoppen, waar ze evenwel nooit in zouden slagen. Kurt stak het op zijn onophoudelijke, steeds erger wordende en vooral mysterieuze maagpijn, Courtney was getrouwd met hem en dat zegt op zich al genoeg.

Hun sprookje was gedoemd te mislukken en Cobain waagde zich meermaals aan een overdosis. Een kogel leek voor hem blijkbaar de enige oplossing, en zo geschiedde de jammerlijke afloop van wat een nog zo productief leven moest worden. We schrijven 5 april 1994, toen hij dus amper 27 jaar oud was.

Zou Nirvana zo groots geworden zijn zonder het turbulente leven en einde van Cobain? Grootser? Geen idee, maar vóór het lezen van zijn biografie dacht ik in ieder geval dat deze meneer mijn droomman kon geweest zijn en dat Nirvana nog lang zijn hoogtepunt niet had bereikt. Goh, we zullen het nooit weten. Maar is dat nu niet net hét kenmerk van een icoon? Dan is het minste dat je van Kurt Cobain kan zeggen dat hij een heel groot icoon was!

Afbeelding: Sarah Vanhoucke

Fanboys aller landen, wees gewaarschuwd, want het commerciële meesterbrein uit Hollywood is uiteindelijk ook op de 3D trein gesprongen en brengt zijn epische space-opera nu ook terug volledig in drie dimensies in de zalen. Of dat positief of negatief is laten we aan de fans over, maar het is algemeen geweten dat George Lucas bij hen niet zo geliefd is, mede door zijn vele onnodige wijzigingen aan de originele trilogie (zoals het Han Shot First-incident).

Het verhaal is uiteraard overbekend. Als eerste hoofdstuk van de reeks is The Phantom Menace een opeenstapeling van plotlijnen die zich moeizaam een weg moeten banen door het doolhof van The Galactic Republic.

We zien Anakin Skywalker, jong en begiftigd met The Force die toevallig ontdekt wordt door twee Jedi-Knights. Zij begeleiden de koningin van Naboo (een planeet die wordt geblokkeerd door de meedogenloze Trade Federation) op een diplomatische missie naar het politieke hart van het sterrenstelsel. Daarnaast krijgen we de opflakkering van de eeuwige strijd tussen goed en kwaad op ons bord, of anders gezegd de Jedi en de Sith, met als inzet de vrede in “The Galaxy”.

Naast een hele hoop digitaal geanimeerde karakters krijgen we ook acteurs van vlees en bloed te zien, zoals Liam Neeson, Ewan McGregor, Natalie Portman, Ian McDiarmid, Samuel Jackson en nog vele andere.

The Phantom Menace is nooit echt een sterke film geweest, enkel de intro tot een fantastische reeks. De gevechtsscènes blijven echter geweldig en Darth Maul lijkt gevaarlijker dan ooit te voren. Podracen en “space combat” was nog nooit zo meeslepend en is minstens even spannend. De fantastische soundtrack maakt de ervaring compleet en echt af. Het enige echte minpuntje, en kon iemand dat ooit geloven, is het feit dat Jar Jar Binks nu zelfs vervelend is in drie dimensies…

Score van Wannes? 4,5/5

Voor wie? Fanboys van het eerste uur!

Wil jij ook deze of een andere film zien in Cinema Koksijde? Wij geven je graag een duwtje in de rug (met The Force), want wij geven ook deze week weer twee cinematickets weg! Het enige dat je moet doen om hier kans op te maken is ons vòòr maandagavond 19h00 het antwoord op de volgende vraag doormailen via deze link. Wedstrijdvraag: Wie speelt Obi-Wan Kenobi in de Star Wars-reeks? (Opgelet, het gaat hier over de prequels en sequels!!!) Te laat! Volgende week misschien meer geluk?